Dag 173. Drama queens

Vrouwen lachen om mijn Tinderavonturen. Mannen niet. Zelfs de paar moedige kerels van het begin zijn inmiddels afgehaakt. Dat snap ik natuurlijk wel, maar het is scherts, hè, jongens? Als ik een man was geweest, had ik net zulke stukjes over de vrouwen kunnen schrijven. Maar nu kan dat niet, want ik zie die vrouwen niet op Tinder. 

Dochter S raadde mij laatst aan om over te stappen naar de vrouwenliefde. Dat vond ze wel modern. 'Mens', kreet ik, 'als dat kon, dan had ik het allang gedaan.' Want vrouwen ruiken altijd lekker, niet naar zweet en shag, maar naar parfum en pepermunt. Vrouwen weten hoe het is om ongesteld te zijn, moeder te worden, nooit ergens naar de wc te kunnen en bang te zijn op straat als het donker is. 'Maar ach', zeg ik, 'daar is t ook hommeles, ik zie het van dichtbij. Vrouwen hebben toch meer gevoel voor drama dan mannen, en dat maal twee, je moet er niet aan denken.'
 
'Je denkt teveel in stereotypen', zegt S. 'Niet alle vrouwen zijn drama queens.'
'Nee', zeg ik, 'maar als je zaken niet wat generaliseert en aandikt, kun je nooit een punt maken en valt er niks meer te lachen.'
'Star en ouderwets', zegt S.
'Gewoon oud', zeg ik.

Nog even, dan maakt t niks meer uit. Dan ben ik definitief oud en seksloos en wil ik alleen nog maar katten en cryptogrammen. Dan mag ik in een hoekje zitten met mijn pijpje en tandeloos mompelen dat alles vroeger beter was, toen we nog drama queens hadden. Wat een rust zal dat geven.