Dag 223. Oale groond

'Kun je alsjeblieft even mijn nek masseren?' Het is vaste prik. Ik zit op mijn plek op de bank, die met de kuil, en voor me neemt S plaats op de grond, het grote kussen onder haar billen. 

'Waar kijk jij in Godsnaam naar', zegt ze. 

'Jonge leu en oale groond', zeg ik. 

'Is dat Drents?' 

'Nee, Twents.' 

'Maar er staat RTV Drenthe.'  

'Ja, die vind'n t ok leuk.' 

'Oh, God.' 

S en ik vinden niet vaak hetzelfde leuk, wat ook logisch is. Zij houdt van spanning en griezel of woke gedoe over klimaat, racisme en voedselindustrie. Ik niet. Na een dag hard werken zie ik graag iets kleins. Mensen die in vervoering praten over schapen hoeden of hoe je Kitkat maakt met Kitkat (heus waar, in de vulling van een Kitkat zitten vermalen stukjes van afgekeurde Kitkats, voor de crunch) of dorpse avonturen in een dorpje nabij Hengel' (de o spreek je niet uit; ik denk sowieso dat romans in Drenths of Twents veel dunner zijn door al die ingeslikte letters). Inmiddels liggen 2 meisjes aan de oever van de rivier. De ene kust de ander. Die daar best van schrikt. 'Ik ben van de jongens', zegt ze, maar dan onverstaanbaar. Dat verbaast de ander. Meestal werkt haar lesbo-radar goed, zegt ze. Nou, we gaan het nog zien, denk ik, want leer mij die jonge leu kennen. 'Oh Mijn God', zegt S en ze doet een greep naar de afstandsbediening. Ik ben haar voor. 'Dat had je gedacht', zeg ik. 'Is er echt niks anders?' 'Nope', zeg ik, 'helemaal niks.'

Als ze naar boven is, sluit ik af, zet de verwarming laag, steel nog een stukje van de brownie (de kunst is om er aan alle kanten een evenwijdig stukje af te snijden, zodat alleen een geoefend oog ziet dat er wat af is) en ga dan ook naar bed. Ik lig net, als Mowgli binnen komt. Ook zo'n vaste prik. 'Doe de deur toch eens achter je dicht', mopper ik. Ik sta op, zet de deur weer op een kiertje en kruip terug in bed. Ik lig net, als de kat besluit bij S te gaan liggen. Zuchtend sta ik op. 'Gooi de plaank e'm in ut gat!'