Dag 229. Vissen

Bij de koffie kijk ik even naar de NOS corona briefing. Ik zie Jaap van Dissel, die in maart nog liefhebbend ome Jaap werd genoemd, stotterend de vele lastige vragen beantwoorden. Tien minuten samengevat in 1 zin? Hij komt er niet uit. De vragenstellers zijn beschaafd, van goede huize (dus niet uit de hippiepolder of danszaal), maar kritisch. 'Waarom voor de herfstvakantie geen reisverbod, er zijn toch weer veel naar het buitenland gegaan', vraagt een mevrouw. 'We zijn exporterend nu, niet importerend', zegt Jaap. Een reden temeer, denk ik, maar ik zit daar niet, Goddank. Want ze lijken het sowieso fout te doen. Wetenschap en politiek, een contradictio in terminis. Zelfs ik denk de laatste tijd dat het wellicht een goed idee is om de leidende poppetjes te vervangen door een nieuwe ploeg. In een willekeurig land in Zuid-Amerika was er allang een coup gepleegd.

'Ik hoor om me heen dat veel mensen liever die strenge lockdown nu hebben, zodat er een kans bestaat dat we straks samen Kerst kunnen vieren', zegt een vrouw met zwarte bob en ronde bril. 'Ik heb geen zicht op wie u allemaal spreekt', zegt Jaap. 'Geen goed antwoord', mompel ik. Ten eerste klinkt het arrogant, ten tweede weet hij dondersgoed dat half Nederland dat vindt en ten derde, als dit werkelijk nieuw is voor hem, doet hij zijn huiswerk niet goed. Tijd winnen misschien, op een niet zo tactische manier, maar om deze carrièremove heeft hij immers ook nooit gevraagd.

Stel je nou eens voor dat ze de boel morgen om 6 uur potdicht gooien. Alleen het OV in met je Vitale Zorg Pas, verder alles online, ook het onderwijs. Met een klein beetje mazzel is de curve met Kerst dan weer zo gezakt dat de horeca open mogen en misschien de concertzalen, musea en andere podia. Kerst is voor velen tenslotte de beste tijd van het jaar, qua omzet. En we kunnen er dan weer even tegenaan, wij zeurderige, kleinzerige en ongehoorzame Nederlanders. Gaan we in januari weer op slot en komt er in mei een prikje dat ons zeker een jaar veilig houdt, tenminste als we dan niet teveel tegenstanders hebben die de besmettingsgraad in stand houden. Kortom, altijd wat te piepen en te morren. Ook hier. Nou ja, weet ik veel, ik ben ook maar een simpele ziel. Ik ben allang blij dat ik niet aan het roer van dit logge en wankele schip sta, we zouden allemaal verzuipen.

Ik zap naar kanaal 6. Ah, VIS TV, dat kende ik nog niet. Wat een rust. Mannen die dolenthousiast over hun hobby praten, regenkleding aan, wind in de haren, geen last van aerosolen, waarschijnlijk weten ze niet eens dat er een pandemie heerst. 'Je moet deze dobber eens proberen', zegt Kees tegen Henk, en hij gooit de hengel ver in het water.

Wel weer zielig voor de visjes.
Ik zei al, het is ook nooit goed.