Dag 62. Buikje

"Wilt u ook een heerlijk strak buikje deze zomer?", roept een reclame op Facebook me toe. Ik zie het heerlijke buikje een vermoeiende oefening doen met behulp van een even onzinnig als overbodig apparaat, terwijl ik als een zoutzak achter mijn laptop zit, in afwachting van een bijeenkomst over het ophanden zijnde Primaire Werkproces. Mijn jonge en oersterke teamleider neemt mij mee, zegt ze, onder haar arm. Ik ben denk ik de enige die als een cyborg in space aanwezig zal zijn, de rest schuift gezellig bij elkaar aan, in kleine groepjes.

Dit kan toch zo niet eeuwig duren, roep ik de goden aan! Voor de 7e keer ga ik naar de wc, smeer weer een boterham, pak bloemen aan van de bezorger, pak een doos met maaltijden uit, en werk tussendoor gestaag mijn to-do-lijst af. De structuur is ver te zoeken en als pauze zet ik de massagemat van mijn stoel aan en staar levensmoe naar buiten. Af en toe komt mijn dochter binnen. Al net zo in de contramine. Vanochtend liep ze als een hobo door het huis, ongewassen, met een kapsel als een composthoop en haar gezicht op onweer. "Moet je niet eens douchen", vroeg ik. "Zeg jij", beet ze me toe. De anticlimax, ik begrijp het. Nu heeft ze haar sportoutfit aan, lichtblauw, onthutsend strak en veel te duur, maar op mijn vraag of ze gaat hardlopen krijg ik een vinger.

Buiten is het grijs. Niksweer, net als mijn stemming. Ik wil of slapen of een ijsje eten, waarvan ik weet dat ze in de vriezer liggen, naast de zak Franse frietjes. Ik denk aan het heerlijke buikje dat ik niet heb en bedwing me.