Dag 69. Overlast

Om 18 minuten voor half 2 vannacht  schrok ik wakker. Who the f... was er aan het timmeren? De nieuwe mensen op nr. 9 misschien? Vroeger dacht ik dat een duurdere buurt ook een beschaafdere buurt was, maar dat is wel de allerlaatste waarheid op aarde. Duur is hier natuurlijk relatief. Amsterdammers vinden het een schijntje en dat voor zoveel ruimte, Brabanders krabben zich achter de oren: je moet wel gek zijn om zoveel te betalen voor zo'n kleine woonkamer.

Gisteren zat ik met mijn laptop in de tuin. Omdat mijn dochter erom vroeg. Ze verveelt zich en wil dit liever gedeeld doen. Maar ik verveel me niet, ik probeer te werken. Ik had me net lekker geïnstalleerd toen het begon. De buren kregen bezoek, de kinderen van het pleintje mochten weer los, een paar tuinen verder was iemand het gras aan het maaien en ernaast stond iemand te timmeren. Het bezoek praatte luid en Engels. Kijk mij eens goed Engels schreeuwen, schreeuwden ze. Hun spreken het inderdaad beter als hun Nederlands, dacht ik, maar een kniesoor die daarop let. "Ben ik zo'n snob?", appte ik een vriend. Hij zei wijselijk niets.

Vandaag zit ik weer in de tuin. Het is een prachtige dag. Ik hoor de lieve buurtjes links van me zacht keuvelen, S ligt te zonnen, haar schilderspullen staan klaar voor later. In de verte huilt een baby. Verder niets. Ik drink mijn koffie en bid tot de heilige Sint Beschaving dat het zo mag blijven.