Dag 82. Schijt

S zat samen met haar vriendin op 'hun plekje'. Ik zal niet zeggen waar dat is, want dan is de lol eraf, maar het ligt tegenover een weiland. In dat weiland werd op dat moment een kalfje geboren. Binnen een half uur krabbelde het overeind. De moeder likte het schoon, het kalfje zocht de uier om te drinken. Mijn dochter was ontroerd en verheugd dat ze getuige mocht zijn van zoiets bijzonders. Ze stuurde mij een snapchat. Op dat moment kwam er een tractor aanrijden met een kar erachter. Het kalfje werd ingeladen, "best ruw", zei S, en de tractor reed weg. De moeder bleef achter. De melk is niet voor het kalfje.

Dit is alles wat ik hierover zeg. Facebook is mijn blije boek. Op Insta haal ik mijn gram. Dat was niet altijd zo. Ik postte wel eens een verontwaardigd verhaal over de wantoestanden in de slachthuizen, plaatste een voorzichtig linkje met het verzoek een dekentje te kopen voor een Syrisch kind. De laatste keer werd ik hierop afgerekend door een vrouw met wie ik al 35 jaar bevriend was. Waarom ik het nodig vond om haar 'steeds' die narigheid van 'zogenaamde' minderheden op te dringen, schreef ze me.

Of het de angst voor corona is, of de isolatie en de vele uren van zelfbeschouwing, de heisa in de wereld, de complottheorieën, de rellen, het bloedige verzet, ik heb een hoop schijt aan alles gekregen de laatste weken. Als je het niet leuk vindt, kijk je niet, denk ik nu, als je mij niet leuk vindt, loop je weg. Zo simpel kan het zijn. Kán.