Dag 181. Casting the dice

'Wat is er gebeurd met de armlastige bezorger op zijn gammele scootertje', vraag ik aan de hindoestaanse jongen met de diepzwarte oogopslag. Hij heeft zijn glanzend rode Golfje half op mijn oprit geparkeerd en reikt me mijn zakje patat en vegaburgers aan. Het is een retorische vraag, maar ik zie in zijn mooie ogen dat hij geen flauw idee heeft over wie ik het heb. 'Mag ik je nog wel een fooi geven?' Hij lacht me toe, het mag. In de woonkamer pak ik de bestelling uit en roep mijn dochter. Normaal gesproken eten we eng gezond, zoals mijn oudste dochter vaak zegt, maar dit was een rare dag. En rare dagen zijn vaak zielige dagen en zielige dagen vragen om junkfood. 

'De patat is weer opgebakken', klaag ik. We zappen naar Modern Family in de herhaling. S in haar nieuwe broek met luipaardprint, waarvan ze weet dat ik die verafschuw maar niet veroordeel, en ik met pumps vol verse, natte aarde, omdat ik tussen twee online afspraken in de kamperfoelie heb gesnoeid.
'Over twee weken krijg ik mensenrecht', zegt S. 'Eindelijk!', roep ik. Ik krijg een mager glimlachje. Ze is oververmoeid en heeft een enerverende middag achter de rug.

'En ik ben echt niet onzeker, mam, maar soms wordt het me gewoon te veel', had ze gezegd. We zaten op de trap, ik was net op weg naar boven, zij wilde naar beneden. Ik legde uit hoe overcompensatie bij afwezige vaders werkt. 'Hij heeft het beste met je voor', zei ik. Dat was best knap van mij want ik had die nacht akelig levensecht over hem gedroomd, hij had een nieuwe motor en zijn blonde vriendin deed aan rummikub en droeg een crop top. Ik was boos wakker geworden, stond boos onder de douche, reed boos naar de teamvergadering. Rummikub! Daar behandelden we een casus die zoveel erger was dan de nachtelijke avonturen met mijn ex, dat ik bijna toegeeflijk glimlachte bij de herinnering.

's Avonds zit ze naast me op bed. Ze moet 31 pagina's lezen over een fictieve Harvard zaak uit 1946 en doet dat liever in de warmte van haar moeders knieholte dan in haar koude kamer. De kat ligt tegen mijn andere been. Ik had mezelf een boek beloofd, maar stel het uit omdat ze me elke 5 minuten om een vertaling van een woord vraagt. Wat is commuted, casting the dice, wat is executive, en prosecutor? Hoe lang zal ze me tenslotte nog nodig hebben.