Wij missen dit jaar het jaarlijkse kerstdiner bij broer A. En dat is jammer. Hij heeft een echte kerstboom, geen nepperd zoals ik, en een grote, kitscherige stal met flikkerende lampjes en stromend water. Dat wil ik ook, zeg ik elk jaar, maar de kinderen zijn gehecht aan ons stalletje met de buiten proporties grote engel Gabriël en de schaapjes met de door onze hond afgekloven pootjes. De traditie van het jaarlijkse kerstdiner bij broer A ontstond toen mijn vader overleed. Familie is belangrijk, vinden we, al doen we daar niet sentimenteel over, en het is goed om af en toe met zijn allen samen te zijn. Broer A met zijn 3 vrouwen, broer W in zijn kleurrijke kersttrui, opa L die niets meer verstaat, mijn kinderen en ik. Het is fijn, leuk, hilarisch, warm, gezellig, sfeervol, hechtend en helend. En dit jaar niet.
Het is niet erg, zeg ik tegen mezelf. Het is maar een jaar. Volgende kerst zitten we er weer. Maar dat weet je niet. Niets is zeker en je weet vandaag niet wat er morgen gebeurt. We vieren het dus heel voorzichtig met zijn vieren, mijn bloedjes en ik, rond onze eigen plastic kerstboom, met cadeautjes die dit jaar niet door de kerstman maar door onze postbode zijn gebracht. Het zal minder zijn dan vorige jaren, omdat ik een baan minder heb en mijn internet- en energiekosten schrikbarend zijn gestegen, 'maar dat zeg je elk jaar', zegt S, en zo is het.
Het mag sowieso allemaal wat minder, corona of niet. Minder eten, minder drank, minder cadeaus, en vooral minder denken dat onze westerse luxe een recht is. Wees vooral dankbaar. Dat je kinderen er zijn of je ouders, je broers, je zusters. En anders die ene goede vriend. Koester dat. Al is het even niet naast je op de bank, maar via telefoon of beeldbellen. Er zijn zoveel mensen die zelfs dat niet hebben.
Dit was stichting Korrelatie, goedenavond.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten