Het overkwam mij donderdag. Ik reed met mijn auto naar een Christmas Drive Through van mijn werk. Een mooi initiatief en coronaproof. Op het parkeerterrein parkeerde ik mijn auto naast die van mijn collega's. Doorgaans interesseert het me niet dat de hele rechterflank vol zit met deuken, maar nu zag ik ineens mijn auto door de ogen van de anderen, die zelf allemaal in mooie middenklassers rijden en zich erg vrolijk maakten om mijn gehavende auto. We lachten om het verhaal van de mooie hunk die ik eerder deze zomer had aangereden, maar op weg naar huis voelde ik me ineens ongemakkelijk en voelde ik de behoefte om uit te leggen waar ik vandaan kom.
Op Oudejaarsdag in 2013 kondigde mijn man aan dat hij wilde scheiden. Hij had geen werk en we woonden in een koophuis dat flink onder water stond. Ik bleef achter met 145.000 restschuld, nog een gezamenlijke lening, in een huurhuis dat ver boven mijn budget lag. Ik had 3 banen, 3 dagen als consulent in het wijkteam, 2 dagen als secretaresse bij de kerk en tussendoor maakte ik huizen schoon. Zo had ik een dak boven het hoofd van mij en de meiden, loste ik schulden af en kon mijn jongste haar leasepaard blijven rijden. Ik had geen auto, op mijn oude fietsje karde ik alles af, een jaar lang. Toen werd mijn dochter ziek.
We moesten drie keer per dag naar het ziekenhuis om te leren prikken, tellen en spuiten. De auto lenen van mijn ex, die eigenlijk - net als de restschuld - ook van mij was, kon niet, hij had een afspraakje dat weekend. Die dag gaat bij mij de geschiedenisboeken in als de dag dat Jetty van Jan boos was. Heel boos. Zo boos, dat ze met haar 750 euro spaargeld naar Beun de Haas ging en een Daewoo uit het jaar 2000 kocht. Het was niet de mooiste, er zat toen al een forse deuk in, maar er zaten maar 70.000 kilometers op en meneer de Haas gaf er een gratis radio bij.
Ik ben blij met mijn Daewoo met al zijn krassen en deuken. De deuken staan voor mijn leven, mijn huwelijk, mijn vallen en opstaan, mijn ego, mijn zelfvertrouwen, maar ook mijn onbeheerste rijstijl, ja dat ook. Ik woon nog steeds in een dure woning, geen sociale huur, geen huurtoeslag, daar verdien ik teveel voor, zegt de woningstichting. Kopen? Daar verdien ik te weinig voor, zegt de bank.
Ik heb inmiddels genoeg gespaard voor een nieuwe occasion, maar ik twijfel. Waarom een auto inruilen die het prima doet, die me niet meer dan 100 euro per maand kost, die me overal heenbrengt, en die al 5 jaar redelijk probleemloos door de keuring komt, alleen maar omdat het ding er niet uitziet en ik heb geleerd me te moeten schamen. Heeft schaamte me ooit iets zinnigs opgeleverd? Is schaamte een van de na te streven verworvenheden in het leven?
Ik denk dat ik 'm nog maar even hou, mijn botsautootje.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten