Als er één type mens is waar ik niet van hou dan is het 't soort dat drijft op het neerhalen van de ander. Van die mensen die altijd gelijk hebben, daarbij niet schromen anderen te vernederen of te corrigeren en dan niet zelden op zo'n superieure manier. Ik ben zo intelligent en jij zo dom, op die toer. Maar zo intelligent ben je niet, want het lukt je maar niet om naar iemand te kijken zonder al die aannames, die vooroordelen, die algemene tendens. En hoe slim ben je feitelijk als je constant de splinter in andermans oog ziet en niet de balk in je eigen, twijfel je wel eens aan jezelf? Cijfer jezelf eens weg, jouw mening, jouw navelbeleving, jouw beperkte wereldje, en kijk en luister eerst, met het IQ dat je jezelf hebt toebedeeld, maar dat maar niet loskomt uit je onderbuik. Kijk eerst, vind dan. Ik veroordeel jou als roker, als vleeseter, als FvD-er, als anti-vaxxer, als kattenhater, als André Rieu fan niet, waarom jij mij wel? Ik vind er wat van, natuurlijk, maar dat vinden geeft mij geen vrijbrief om jou belachelijk te mogen maken of uit te schelden, zelfs niet, of nee, voorál niet als ik je niet ken. Het is een reden om de dialoog aan te gaan of je simpelweg eens af te vragen waar het vandaan komt, misschien zie jij het zelf wel helemaal verkeerd, misschien ligt de waarheid in het midden, als er al zoiets als een absolute waarheid bestaat. Het is de basis van een betere wereld, elkaar wat meer ruimte gunnen. Die haat, die felheid, wat zegt dat over jou als mens, waar komt het vandaan, kijk eens naar binnen in plaats van naar buiten. Het is een groeiproces, want het is zoveel makkelijker om van je af te schelden en te chargeren. Ik doe het ook vaak, voor de humor ervan of als ik gefrustreerd en boos ben, zie daar, daar heb je het al. Maar als het echt moet, dan moet je even op de rem trappen en kijken naar de mens achter jouw mening. Meer liefde, minder ego, hoe mooi zou dat zijn.
Vroeger keek ik vaak op tegen dit soort stellige mensen. Het waren de leidertjes van de wereld, de schreeuwers, de baasjes, maar ook de grapjassen, de Maassens en Teeuwens. Stelligheid is fijn, het geeft houvast, handvatten, en vooral, een verdedigingswal, maar als ik toen had geweten wat ik nu weet had ik er minder tijd aan verspild om op ze te willen lijken. Want dat schreeuwen, dat doe je niet zomaar.
Ten tweede: waarom kussen oudere mensen elkaar altijd met van die getuite lipjes?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten