Dag 403. What are the odds

Om iets over half 10 kwam mijn zoon een paar blikjes bier halen. 'Heb je toevallig iets lekkers in huis', vroeg hij, maar dat heb ik nooit meer en met olijven en hummus en al dat andere konijnenvoer heeft hij niets. 'Wil je een wijntje', vroeg ik. 'Over 10 minuten moet ik thuis zijn, avondklok weet je nog', zei hij. Toen haalde hij zijn schouders op en ging zitten. Alsof er politie is in zo'n binnendoorstraatje op dit tijdstip, tis niet dat we in een stad wonen met grote narcoticanetwerken, draaideurcriminelen, afrekeningen en ander random geweld. 

Ik bleek nog wat chips te hebben, leende een ijsje van S en het werd heel gezellig. Ik spreek mijn zoon bijna elke dag maar zien doen we elkaar te weinig. 'Ik heb niks te vertellen', zei hij nu. Zijn vriendin zit een maand in haar thuisland en verder is mijn zoon van nature van de sociale distantie. Uiteindelijk werd het toch nog kwart voor 12 toen hij opstond. Dat 'niks te vertellen' was een boeiende reis geweest langs vaccinatie, de Jonge, China, Oekraïne, BLM, politiegeweld, 9/11, Israël en de randfiguren in hometown L. We zijn het zelden eens, mijn zoon en ik, maar omdat hij nergens opdringerig wordt en een hoofd vol cijfers heeft, schuif ik soms toch wat verder op naar zijn visie. Wie kan je nog vertrouwen, dat is immer onze gezamenlijke eindconclusie. We gaven elkaar een Hugo en daar ging hij.

Vijf minuten later stuurde hij me een foto. Voor zijn deur stonden een politiewagen, een ambulance en een auto van de brandweer. Dat was niet helemaal de bedoeling. Het was een drukte alom, een reanimatie las hij later, maar hij wist ongezien achter de brandweerauto langs naar binnen te komen. We lachten erom. 'Het lijkt met een sisser af te lopen', zei hij nog, want je wil niet graag lachen om iemands dood. What are the odds, dat dan weer wel.