Dit keer is dat het terras, met of zonder kuchscherm. De besmettingscijfers blijven onverminderd hoog, de zorg zucht onder de druk, verplegers mogen weer niet met verlof, dus mogen de terrassen open en kun je weer winkelen zonder afspraak. Het is allemaal zo verdomde logisch, dat je je afvraagt waarom dit niet eerder kon. Zo zag ik gisteren op mijn Insta de diepgevoelde verontwaardiging van jonge mensen over het annuleren van het 538 festival. Dat dit niet mag, zo flauw. Die paar duizend hossende mensen, door zweet aan elkaar geklonken, waarom kan dat nou niet. Ze zijn toch getest? Al die ouwe azijnpissers die de petitie hebben ondertekend om dit tegen te houden, alleen maar omdat hun zus in de verpleging werkt of hun oude vader maar 1 bezoeker mag zien. Joh. Zo kinderachtig. Bedankt, hè, bedankt! Gelukkig mogen ze weer naar school, al is het dan maar 1 dag per week. Want anders gaan ze eraan onderdóór, zeg ik je.
Ze bekijken het maar, zegt S. Eerst mijn prik, pas dan zie je mij weer in de stad. We lopen samen naar de ijssalon op het lege dorpsplein. S blijft buiten staan terwijl ik een mix & match ijsje voor haar bestel, met M & M's, groot! De jongen achter de balie met een huid net zo zwart als zijn haar kijkt me verwilderd aan. Het is zijn eerste dag, denk ik, of het eerste buitenissige ijsje. Hij buigt zich naar me toe en schuift zijn mondkapje onder zijn kin om beter te kunnen horen. 'Wat zegt u?'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten