Dag 86. Homies

Weken lag ze lamlendig op de bank, op haar bed of in de tuin. "Ik mis mijn vrienden", zei ze om het uur. Mijn squad, mijn posse, mijn homies, mijn matties, weet ik veel hoe ze het noemde, maar dat ze hen miste, was duidelijk. Urenlang lag ze boven op bed, gewapend met haar IPhone. Ik hoorde haar liedjes zingen of lachen met vriendinnen. Als het heel stil was sliep ze of was ze aan de praat met die ene. Of die andere. Als de bel ging, bleef het expres stil en wachtte ze tot ik het hoorde en naar beneden liep. Als het een pakketje was, denderde ze de trap af en stond ze in mijn nek te hijgen als het iets van Douglas, Bijenkorf of Wehkamp was. Als ik dan bits zei dat het voor mij was, droop ze teleurgesteld af. 

Diploma op zak, lockdown in da house en niks te doen. Geen ideale combi voor een door hormonen uit haar voegen barstende 18-jarige.

Ga aan je Anglia werken, zei ik dan. Heb je je matching al gedaan? Heb je 'The Hate U give' al uit?

Ik kocht een abo op Storytel, Pathé en The Times, speciaal voor haar. Bestelde boeken, gezichtsmaskers, houtskoolpeelings, een zitbad en een ligstoel, voor haar. Zullen we een hond nemen, hoorde ik mezelf op een gegeven moment zelfs zeggen. Maar als ik dan op haar kamer kwam, lag ze ondersteboven op haar bed. De vervelingsdood nabij. "Iedereen is out and about", zuchtte ze dan.

Toen ik van de week na een dag werken beneden kwam, met pijn in mijn nek van het zwoegen achter mijn laptop, zat ze onderuitgezakt op de bank. Dus ik zei, als een echte irritante moeder: "Ga koken, je zou toch twee keer per week koken, dat zei je aan het begin van de lockdown. Het is letterlijk twee keer gebeurd. Of ga de tuin doen." Ze keek me aan met ogen vol onbegrip over zoveel stompzinnigheid.
"Daar heb ik geen tijd voor!"
"Hoezo, geen tijd?! Je doet helemaal niks, al weken niet!"
Verveelde blik, rollende ogen. "Jaaaaaa, dat was toen, maar nu moet ik die Matching doen, weet je nog, ik heb een léven, hoor, Jezus!"

Dag 70. Zappen

Ik word een beetje niet goed van de Nederlandse televisie. Behalve uit dezelfde ouwe meuk waar ik elke avond rap voorbij zap (CSI, NCIS, Bones, kijkt iemand daar ooit wel eens naar?), kan ik kiezen uit series die ik al jaren terug op Netflix zag, talkshows (met eenzaam op de bodem, M: vrouw, laat iemand eens uitpraten en wat is dat op je hoofd?!), roddelrubrieken en als ergste de snel in het leven geroepen programma's als Frontberichten en Balcony Stories.

Soms denk je wel eens een uurtje niet aan corona, zegt de talkshowhost van het programma Kraak van Omroep Brabant (ja, zo weinig is er dus op de reguliere zenders) en vervolgens maak ik kennis met de enige echte internationale musicalster die we hebben en die ik nog nooit eerder heb gezien (ben ook geen fan van Frozen) en een mevrouw van de Brabantse GGD die zelf corona heeft gehad en het een hele enge gewaarwording vond. Ik zap verder. Geef me dat ene uurtje nou. 90 Days fiance, self quarantined, dan? Ik zie dezelfde licht verstandelijk beperkte lieverd die vorig jaar door een Russische vrouw van zijn geld werd verlost op virtuele date gaan met vermoedelijk weer een hele, hele slechte vrouw (hij heeft een tuinstoel in zijn woonkamer, mens, wat valt daar te halen!) en haak af. First Dates dan? Ook niet echt een programma dat goed is voor mijn geloof in de mensheid, de Nederlandse versie dan: wat een lomp volk zijn we toch. Kijken naar je bord eten terwijl je praat, je tong uitsteken bij elke hap, gympen aan 'op date', je glas met je vettige knuist vasthouden bij de kelk en uiteindelijk 'samen splitten'? Geen wonder dat het zelden tot de liefde leidt.

Weet je wat, ik ga naar bed.

Dag 35. Semi-nonchalant

De buren hebben er een zoon bij. De zoon van de vriend van. Het is een Turkse jongen, maar dat zie je er niet aan af. Hij is lang, met zwierige lok, een paar forse tunnels in zijn oren en de huidskleur van iemand die niet veel daglicht ziet. Ik schat hem een jaar of 22 en net als zijn halfbroer houdt hij van een stevige djonko op zijn tijd. Als ik mijn slaapkamerraam opengooi zie ik hem doelloos en immens verveeld door de tuin lopen, met zijn telefoon stand-by en zijn ziel onder zijn arm. In een flits ben ik terug in mijn jeugd.

Ik was 15 toen we een nieuwe buurjongen kregen. Een pleegkind was het en hij kwam uit een milieu dat mij volkomen vreemd was en ik vond de directheid waarmee hij mij probeerde te versieren erg opwindend. Het was een spel, want hij was een kop kleiner dan ik, een jaar jonger and may I say aartslelijk met een gezicht vol sproeten en puisten. Hij vond ongetwijfeld hetzelfde van mij, want het zou nog zeker 2 jaar duren eer mijn boompje zou gaan bloesemen en ik ging in die dagen door het leven met een dikke bril, sloom haar en cup AA.  Het was een oefenwedstrijd, FC Wormerveer tegen NAC Nijkerkerveen zeg maar.

Ik loop naar zolder, waar mijn verveelde en bloedmooie dochter huist. 

"Zeg", begin ik, en vertel haar over mijn jeugdherinnering en de nieuwe buurjongen. "Als ik jou was zou ik eens semi-nonchalant uit mijn raam gaan hangen. Gewoon voor de aardigheid". 

"God mam, we hebben tegenwoordig internet, hè, ik ben al voorzien." 

"Zelf weten", zeg ik en haal mijn schouders op. 

Ik sjok de trap weer af en voel me stokoud.